top of page
Ara
  • Yazarın fotoğrafıAli Alper Çeltek

Öz-Veri: İçsel Değerlerin Yansıması mı, Endişeyle Dolu Bir Kaygı mı?

- “Özveri” ile çalışmamın karşılığını böyle mi almam gerekiyordu? Bu mudur yani; bu mu ?


. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 



Duygunu anlıyorum, kabul ediyorum. Kim sende bu duyguyu tetikleyecek olaya neden oldu bilmiyorum; -bilmeme de gerek yok ama- biraz özensiz davranmış. 



Biraz daha sakinleştiysen gel önce şu “Özveri” ifadesine bir bakalım: 


Belli ki olaydan bağımsız olarak tetiklenen duygunun altında yatan “Anlam” bu.


. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 



Bana göre iş hayatında “Özveri” kavramına yer yok. Ben bu kavram ile ifade edilen durumları ikiye ayırarak kavramsallaştırmayı tercih ediyorum:



1) ÖZ-SAYGI: Çok çalıştın, herkesten farklı davrandın, daha disiplinli ve olgundun, vb çünkü bunlar zaten senin ÖZ-DEĞERLERin. Yani bunları aslında “KENDİN” için yaptın. Çünkü aksini yapmak içine sinmez. Çünkü başka türlü davransan rahat edemezsin, huzurun kaçar, gece uykun kaçar. 


O zaman bunun adı öz-veri değil; çünkü “kendin-DEN” bir şey vermedin. Aksine “kendin-E” bir şey verdin. 


Yani, her ne yaptıysan kendin için yaptın; kendine SAYGIndan yaptın. 


O zaman bunun adı; ÖZ-SAYGI! 



2) ÖZ-KAYGI: Çok çalıştın, herkesten farklı davrandın, daha disiplinli ve olgundun, vb çünkü bunları yapmasan zarar göreceğini düşündün. Böyle davranmazsan terfi/zam/prim alamazsın diye kaygılandın. Hatta böyle yapmazsan işinden olacağından korktun. 


O zaman bunun adı öz-veri değil; çünkü “kendin-DEN” bir şey vermedin. Aksine “kendin-E” bir şey verdin. 


Yani, her ne yaptıysan kendin, sevdiklerin, hayatın zarar görmesin diye yaptın; kendinle ilgili KAYGIndan yaptın. 


O zaman bunun adı; ÖZ-KAYGI!


. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 



Kim, kime karşı ne kadar dürüst bilebilme şansımız yok! 


Kim bize karşı ne kadar dürüst; bunu da bilebilme şansımız yok!



Ancak kendimize ne kadar “DÜRÜST” olduğumuzu bil(e)meme şansımız yok! 


O kadar da değil! 



O halde kendimize dürüst olalım ve kabul edelim:


Ne zaman ki;


* Öz-Veri diyoruz,


O zaman ki;


* Ya ÖZ-SAYGI


* Ya da ÖZ-KAYGI



demek istiyoruz. 



Çünkü günün sonunda; hayatın her noktasında ama en çok da İŞ HAYATInda; mutlaka ama mutlaka MUHASEBE çalışır! 



Alınan tüm kararlar da bu muhasebenin (+) verdiği alternatifler seçilerek alınır.



Her karar bir seçiştir; her seçiş bir vazgeçiştir.



Hem birşey(ler)i şeçip hem de vazgeçilen(ler) için hayıflanmaksa daimi mutsuzluğa giden yolu açan kapıdır.

4 görüntüleme0 yorum

Son Yazılar

Hepsini Gör

Comments


bottom of page